Posts

neerslag

Afbeelding
Het was een slechte nacht, een heel slechte nacht. Uren na middernacht lag ik nog klaarwakker naar het plafond te staren. Om half zes ging de wekker, want het was maandagochtend en zoon moest naar zijn lyceum in Montpellier. Gelukkig ging de eerste bus van het dorp al zo vroeg. Zoon zou de bus nemen, dan het boemeltreintje, aansluitend een directe trein en dan nog de tram om vervolgens, na tien minuten lopen, een uur te laat op school aan te komen. Arm kind. Om zes uur zaten we aan het roerei.  Na een stevige knuffel, ik zou hem twee weken niet zien, vertrok hij naar zijn bus en ik weer naar bed. Met een licht schuldgevoel, dat wel. Tien minuten later kwam het eerste sms’je. De bus was er nog steeds niet en hij zou zijn eerste aansluiting missen als het nog lang duurde.  "Die bus komt heus wel en het treintje wacht waarschijnlijk," schreef ik hoopvol terug met een vaag opkomend gevoel van paniek. Helaas. Na twintig minuten was er nog steeds geen bus en ging het boemeltje

janken en schransen

Afbeelding
We waren ruim op tijd met de winterbanden dit jaar. Sterker nog, ze zaten er halverwege de vorige winter al op. Geen stress dus voor glibberpartijen in ons Alpendorp. Met een volgepakte auto en een zwaar beladen dakdoos kwamen we een paar dagen voor Kerstmis aan. Gladheid bleek niet echt aan de orde, want er lag amper sneeuw. Het was veel te warm. Het dunne laagje sneeuw dat nog wel op de weilanden lag, regende de volgende dag weg. Mist en miezer. Een veelbelovend begin van de feestdagen.  Everzwijn stond er op het Kerstmenu dit jaar. Ook dat nog. Echtgenoot had notabene kort geleden een wild zwijnmoeder met elf jongvolwassen kinderen over het veld zien hollen, dat was indrukwekkend geweest. Nu lag er een vers geschoten poot in de dakdoos. Niet van echtgenoot natuurlijk, daar is hij veel te lief voor, maar van een fervent jager uit het dorp via de werkster in ons bezit gekomen. We zaten er een beetje mee in ons maag. Ik had op internet een heerlijk recept gevonden met portsaus e

dramaqueen

Afbeelding
Echtgenoot was een paar dagen met de jongste zoon mee naar Nederland en de oudste zoon was het weekend bij zijn vriendin. Ik bleef alleen achter. Een paar dagen helemaal in m'n uppie, normaal gesproken een situatie die ik wel omarmen kan, maar dit keer was ik een beetje zielig. Dat vond ik tenminste vooral zelf. Ik had namelijk, om één of andere reden, mijn tong uitgestoken naar m'n spiegelbeeld en tot mijn schrik ontdekt dat deze helemaal wit zag. Bovendien had ik blaasjes aan de binnenkant van m'n wang, voelde een vage keelpijn en had de smaak van rottende varkenspastei in mijn mond.  Een spontane uitbraak van mondschimmel. Ik vermoedde dat de vieze smaak zich in de vorm van een weerzinwekkend bouquet aan een eventuele gesprekspartner zou opdringen en vermeed dus ieder contact met de buitenwereld. Natuurlijk wist ik wel dat mondschimmel meestal vrij onschuldig is, maar op Google vind je ook hele nare oorzaken en zo werd deze kwaal, die zomaar opeens was aan komen w

de rat

Afbeelding
Het houtkacheltje brandt behaaglijk, de lampen zijn sfeervol gedimd en op de televisie legt Lubach helder en humoristisch uit waarom het heel erg stom zou zijn om voor een permanente zomertijd te kiezen. Onderuitgezakt hang ik met echtgenoot en twee zoons op de bank te kijken als er plotseling een flinke dreun tegen de deur klinkt. Een beetje herrie zijn we wel gewend bij deze deur, die onze knusse woonkamer met de hal van het huis verbindt, want tachtig keer per dag wil er een kat in of uit. Ergerlijk volhardend krabbelen ze dan met hun scherpe nageltjes onze ‘old white’ laklaag aan gort en miauwen daarbij met hartverscheurende uithalen. Wat we nu hoorden had meer weg van een kat die het wachten zo beu was, dat ze een aanloop heeft genomen en zich met de schouder tegen de deur heeft geworpen om bij gebrek aan gewillige portier dan maar de deur met geweld in te beuken. Behoedzaam komen we allemaal overeind en echtgenoot duwt voorzichtig de deur open, klaar om de eerste de beste indr

noodtoestand

Afbeelding
Het duurde even voordat alle radertjes in mijn hoofd wakker waren. Knarsend en krakend zetten ze zich in beweging en brachten de informatie die mijn oren binnenkwam naar mijn bewustzijn. Mijn droom waar ik zo even nog middenin zat was ik op slag vergeten. Ons dorp heeft een gemeentelijk omroepsysteem. Als de schoorsteenveger in de buurt is, de elektriciteit voor bepaalde tijd wordt afgesloten in verband met werkzaamheden of er zijn feesten en evenementen, dan galmt de informatie door alle straten van het dorp. Maar om kwart voor zeven ’s morgens? Het moet niet gekker worden. Het raam stond op een kier en er was, behalve de stem die door de luidsprekers tetterde, niks vreemds te horen. Geen kolkende rivieren, bulderende watermassa’s of gillende mensen. Het regende een beetje, dat wel. Toch ving ik iets op over ‘ inondation’ en ‘montez à l’étage’ en ik wist, zelfs met mijn slaapdronken kop, dat dat betekende dat er overstromingsgevaar was en dat we op de verdieping of zelfs het

gruwels

Afbeelding
Ik had het keukenhanddoekje al in mijn hand toen ik opeens een spinnenpoot ontdekte. Met een gil liet ik het handdoekje uit mijn handen vallen en nadat ik een beetje moed had verzameld pakte ik het voorzichtig aan een punt weer op. Een joekel van een zwart gevaarte verdween met een noodgang onder de keukenkastjes. De paar dagen voordat ik weer naar huis zou gaan hing ik de vaatdoeken voor de zekerheid over de eetkamerstoel en deed de afwas voorovergebogen met mijn kont naar achter om de afstand tussen de kier onder het keukenblok en mijn tenen zo groot mogelijk te houden. Ik zou pas met Kerst weer terug komen en dan was dat beest allang vertrokken of door mij vergeten, zo redeneerde ik. Ik wist toen natuurlijk niet dat wij een week later ons huisje in de bergen  onverwachts  alweer zouden betreden. Het leek juist allemaal zo goed te gaan, mijn vader herstelde heel snel van zijn tweede operatie. Hij liep drie dagen nadat hij het ziekenhuis van Grenoble had verlaten alweer paddestoe

oost/west-typjes

Afbeelding
Het schijnt een mirakel te zijn dat ik al zoveel jaren met mijn echtgenoot ben getrouwd. Dat is tenminste de bescheiden mening van een stel klanten die zich in de leer van Feng Shui hebben bekwaamd. Ik ben blijkbaar door mijn geboortejaar een ‘oost-type’ en echtgenoot juist een ‘west-type’ en dat geeft een hoop tegenstrijdigheid, alleen al in huis. Hij moet bijvoorbeeld met zijn hoofd richting het westen slapen om echt uitgerust wakker te worden en ik juist richting het oosten, om maar iets onhandigs te noemen. Niet heel romantisch om ‘s avonds tegen de voeten van je ega aan te kruipen. Veel kennis van het leven volgens Feng Shui heb ik niet, maar de indruk dat als ik de ene kant op wil, hij dan liever de andere, komt me ook niet helemaal onbekend voor.  Toch hebben we menig relatietest doorstaan. Zwanger kamperen in een klein tentje op een dun matje met snertweer bijvoorbeeld of met een gammele camper, twee klapbanden, een kleuter, een peuter en een baby aan de borst in vrieskou l

moederleed

Afbeelding
Ik had me op het ergste voorbereid en dat was maar goed ook.  Na lang aandringen mocht ik eindelijk bij dochter langskomen om haar te helpen haar zwijnenstal uit te mesten. Ze had zichzelf liever die schaamte bespaard, maar de voordelen wogen toch op tegen de nadelen. De laatste keer dat ik bij haar thuis in Toulouse was geweest was net na Pasen. Ik was toen al niet enorm te spreken over de orde in haar stulpje, maar op dat moment was dat nog tuttig en bemoederend.  Ik weet nog goed dat ik toen samen met dochter eindeloos poekiepoekie heb geroepen boven de met kippengaas ingepakte konijnenkooi om de kleine woestijnrat die daar woonde te verleiden even gedag te komen zeggen. Vergeefs, het bleef akelig stil in het hok. Na wat gegraaf met een lepel (het was een venijnig bijtertje, dus met de blote hand was onverstandig) vonden we Freinet de rat levenloos op zijn ruggetje onder het zaagsel. Het arme beestje was stilletjes heengegaan.  Bij gebrek aan geschikte woestijnrattenbegraaf

vlinders?

Afbeelding
Sinds een jaar hebben wij een vlinderstruik in de tuin, maar ik vond het vlinderresultaat een beetje tegenvallen. Of dat nou kwam door de drie meedogenloze katachtigen die hier rondlopen of dat de naam van deze struik gewoon wat overdreven verwachtingen wekt, weet ik niet, maar heel veel vlinder kwam er niet op af. Een paar weken geleden zag ik tot mijn grote verrassing opeens dat de struik van het ene moment op het andere helemaal vol is gaan zitten met die beloofde beestjes.  Wat een vreugde!  Onze tuin zoemt al weken van de bijtjes in de wilde wingerd die de zuidgevel overwoekert, alwaar ze zich tegoed doen aan het stuifmeel van de kleine, groene trosjes met bloemetjes. Ze zitten ook in de boom op het terras wat een soort buxusboom of ligusterboom is, of misschien wel geen van beide, ik heb er eigenlijk bitter weinig verstand van, maar ik had van een kenner begrepen dat onze boom ook in de vorm van heg bestaat. In ieder geval draagt hij ook van die overheerlijke, groenige blo

vernederingen

Afbeelding
De dag dat wij weer voor een paar dagen naar Autrans zouden vertrekken had mijn jongste zoon ’s morgens nog zijn mondeling Frans.  Een week eerder deed hij al het schriftelijk examen en naar eigen zeggen was dat een drama. Een Franse tekst schrijven met inleiding, diverse hoofdstukken en conclusie doorspekt met hoogdravend Frans geleuter over oersaaie onderwerpen en dichters en schrijvers uit de middeleeuwen is niet helemaal zijn afdeling.  Hij stond dan ook niet te trappelen voor zijn mondeling.  Een paar weken van te voren was hij begonnen met het lezen van de verplichtte literatuur, tenminste een deel ervan, de rest moest met samenvattingen en recensies gecompenseerd.  Hoe herkenbaar!  Als moeder mag je daar natuurlijk geen adviezen over geven en dat deed ik dan ook maar mondjesmaat. Eigenlijk pas toen de tijd begon te dringen. Zoon stelde zich van tevoren voor hoe hij een uur lang zou worden vernederd door een zure, stijve middelbare overgangstrut gefrustreerd door hormonen (

examens

Afbeelding
Na anderhalf uur lang elke 2 minuten de internetsite waar de examenresultaten zullen worden gepubliceerd te hebben ververst zonder resultaat, bestellen dochter en ik van lieverlee onze 4de bak koffie maar. Dochter zit inmiddels te stuiteren op haar stoel en herhaalt tot irritants toe, als een dolgedraaide opwindkabouter, een kinderachtig Frans deuntje. Ze is al sinds 6 uur op om de goedkoopste trein uit Toulouse te kunnen nemen en heeft zodoende weinig geslapen. Tezamen met de cafeïne en de adrenaline heeft dat een indrukwekkende hyperexpressieve uitwerking dat vervolgens ook op mijn zenuwen een behoorlijke aanslag is. We zitten op een terrasje in Carcassonne en ik ververs nog maar eens de site. Ik weet nog steeds niet helemaal  precies  hoe het Franse schoolsysteem in elkaar zit, maar heb intussen wel voor alledrie mijn kinderen de grenzen ervan opgezocht. Zo was mijn oudste zoon de eerste op het collège die, tot grote ontsteltenis van de leraren die het liefst nog met veer en